Een impressie van Ingrid Limbourg

 

Een aantal weken geleden gingen we met alle directieleden van Mediander (dat was toch de bedoeling maar voor sommigen wierp te veel werk, ziekte, … roet in het eten) naar een onbekend klein dorpje in het Limburgse, Geetbets en mochten we twee dagen verblijven in de Heerlijckyt van Elsmeren, een supermooi verblijf met een lange geschiedenis, waar we samen zouden nadenken over kwetsbaarheid en dit naar aanleiding van een Tedtalk door Brené Brown alsook haar boek ‘De kracht van kwetsbaarheid, heb de moed om niet perfect te willen zijn’. Tijdens vorige meetings had Caroline ons reeds meegenomen in dit thema en werd de goesting om hier iets mee te doen voor de organisatie waarin we werken, voor Mediander en ook voor onszelf steeds groter. En zo gebeurde.

Na een zeerochtendlijke rit, bijgestaan door 3 medereizigers werden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw en met een kop straffe koffie en/of thee in de hand kwamen we in de sfeer. Onze collega’s druppelden stilletjes binnen, de ene maakte al wat meer lawaai dan de andere, de laatst nieuwtjes werden uitgewisseld en we konden van start gaan.

De eerste activiteit had maar één doel, elkaar een beetje anders leren kennen en onze lijven openstellen voor onze omgeving, onze collega’s, de natuur. We gingen wandelen met een  ietsje meer.  Er werden foto’s gemaakt, verhalen over Franciscus en Clara gelezen, verhalen verteld aan elkaar en natuurlijk gestapt door een wondermooi herfstdomein.

Door die buitenactiviteit rammelden onze magen naar hartenlust en deze werden op een zeer gezonde en lekkere manier uit de nood geholpen.

In de namiddag werden we door een dame van Sorgsaam uitgenodigd om na te denken over kwetsbaarheid of met een veel toegankelijker woord ‘raakbaarheid’. Tijdens haar verhaal kregen we volop de kans om haar onze moeilijke punten voor te leggen, maar we waren het niet altijd eens, het blijft een gegeven dat die van Mediander zich niet snel neerleggen bij het gewone, het alledaagse, ze hebben een eigen willeke en gedacht.

Dan mochten we onze kamers opzoeken, altijd een beetje spannend en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen want wat we reeds hadden gezien en geproefd … En het was dik in orde, de kamers waren echt een beetje kasteels en de weg er naartoe nog meer: hoe hoger je sliep hoe meer gangetjes en kleine soms rare op- en afstapjes er waren en hoe meer de trappen kraakten.

Als avondactiviteit was er zang, lachyoga en de love-method voorzien. Ikzelf gaf me helemaal over aan de love-method, het ontstressen van jezelf door middel van een aantal gebaren en zinnen, maar een echt succes was het niet, onze stress nam eerder toe! Toeval of niet maar onze groep was als eerste in de bar te vinden om de goedgevulde en interessante dag met een laatste biertje of wijntje weg te spoelen. De collega’s die voor het  zingen hadden gekozen, kwamen opgetogen en vol van energie en verhalen aan in de bar en vertelden honderduit over hun ervaring. Ook de lachyogi’s hadden een superavond gehad en waren helemaal gewonnen voor de idee. Ze beloofden ons een kleine tip van de sluier te lichten bij het einde van de tweedaagse.

Eén voor een dropen we af naar onze kasteelkamer om te genieten van de rust en energie op te doen voor de volgende dag.

Na het ontbijt mochten we kennismaken met een zalige dame, een zekere mevrouw Laurence die ons lichaam wakker maakte en ook onze geest aanmaande om na te denken en die twee met elkaar te laten spreken. Op een zeer rustige maar sturende manier zette ze ons op een speelse manier keihard aan het werk en zo kwamen sommigen onder ons erop uit dat ze al jarenlang iets fout deden of misschien vanaf nu toch beter zus of zo zouden doen. We deden yoga-oefeningen, bestudeerden onze linker en rechterhelft en ons midden, trokken de natuur in om opnieuw te kijken naar en te vertalen naar wat dit voor mij zou kunnen betekenen. Boeiend maar vermoeiend. Maar gelukkig verrastte deze dame ons met een zeer lekker chocolaatje als afsluiter en bedankje voor onze openheid en medewerking.

Voor de laatste keer schoven we onze voeten onder de tafel en werd er druk gepraat over wat we reeds mochten meemaken.

Om de tweedaagse af te sluiten schreven we een brief aan onszelf om vast te leggen wat we uit deze twee dagen zou onthouden en over enkele weken zouden deze brieven opgestuurd worden als reminder want de ratrace neemt het zo vlug opnieuw gewoon over en die mooie voornemens durven wel eens heel vlug vergeten worden, want er is geen tijd of er is iets zeer dringend of het past niet in het concept van vandaag of, of, of…

 

Doorheen deze twee dagen ontdekte ik ook wel het één en ander:

-         Er is een keeper in ons midden

-         Er is een dame die ooit de pastoor beetnam

-         Er is een heer die iemand een klop op zijn kop verkocht vanop zijn fiets

-         Er is er ook eentje bij die voor het eerst met minder ambetantigheid naar huis ging dan hij kwam

-         Er waren verschillende mensen die echt nood hadden aan even weg van werk en privé-leven

-         Er is er eentje met een zus in Zuid-Afrika

-         Er zijn twee niet normale ‘wijven’ in ons midden en daarom ging ik als derde mee in die werkgroep, amaai!

-         Er is er eentje of misschien zelfs twee die gewonnen zijn voor de lachyoga

-         Er is een paardenliefhebster onder ons

Contact Mediander

Subscribe to our newsletter.

Mediander vzw